چشاندن

چشاندن . [ چ َ / چ ِ دَ ] (مص ) چشانیدن . اذاقه . ذائقه ٔکسی را به طعم نوعی از خوردنی یا آشامیدنی آشنا ساختن . کسی را به چشیدن مزه ٔ چیزی واداشتن : جز حنظل و زهرت نچشاند چو بخواندت هر چند که تو روز و شبان نوش چشانیش . ناصرخسرو. مچشانش بتموز آب سقر مفشان بر سر آتش چو سپند. خاقانی . دور مرا ساغر محنت چشاند چرخ مرا بر سر آتش نشاند. عماد (از فرهنگ ضیاء). شیرین ننماید بدهانش شکر وصل آنرا که فلک زهر جدایی بچشاند. ؟ رجوع به چشانیدن شود. ◄ خوراندن چیزکمی به کسی . (فرهنگ نظام ). ◄ خوراندن یانوشاندن . قسمی از خوردنی یا نوشیدنی را به کسی دادن که بخورد یا بنوشد : نصیحت ز حجت شنو کو همی ترا زآن چشاند که خود میچشد. ناصرخسرو. گر همه خلق را چو من بیدل و مست میکنی روی بصالحان نما خمر بزاهدان چشان . سعدی . منکران را هم ازین می دو سه ساغر بچشان و گر ایشان نستانند روانی بمن آر. حافظ. رجوع به چشانیدن شود.

خوراندن نوشاندن