طلیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
طلیة. [ طُل ْ ی َ ] (ع اِ) گردن . ◄ بیخ گردن . ج، طلاء، و منه قول بعضهم : اللحیه لحلیة ما لم تطل عن الطلیه .(منتهی الارب ). پیش گردن . ج، طُلی . (مهذب الاسماء).
طلیة. [ طَل ْ ی َ ] (ع اِ) رکوی حیض . (مهذب الاسماء).