صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۵۹

ز وحشت چرخ بر من حلقه دام است پنداری زمین از تنگ میدانی لب بام است پنداری ز تیغش تا جدا شد زخم در خمیازه می‌افتد دم شمشیر سیرابش لب جام است پنداری درین وادی به آهو چشمی افتاده است کار من که در عین رمیدن ساکن و رام است پنداری ز بی‌دردی به زیر سایه گل عندلیب من دل آزاده‌ای دارد که در دام است پنداری فزود از منع، حرص بی‌بصر را دربدر گردی به چشمش چوب دربان مد انعام است پنداری زبان هر چند بی‌اندیشه در گفتار نگشایم سخن بر لب مرا طفل و لب بام است پنداری به چشم هر که صائب شد سرش گرم از می‌عرفان فلک چون شیشه پر می، زمین جام است پنداری