صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۵۸

فروغ زندگانی برق شمشیرست پنداری نفس عمر سبکرو را پر تیرست پنداری چنان از موج رحمت شد زمین و آسمان خالی که دریای سراب و ابر تصویرست پنداری طراوت نیست چون گهواره در سیمای این طفلان سپهر خشک یک پستان بی‌شیرست پنداری به مشت خاک خود کامروز و فردا می‌برد بادش چنان دلبستگی داری که اکسیرست پنداری مرا از زندگانی سیر کرد از لقمه اول طعام این خسیسان آب شمشیرست پنداری سرآمد عمر و گامی طی نشد از وادی مطلب به پایم این ره خوابیده زنجیرست پنداری کمربسته است چون گل از پریشانی به خون من حواس خمسه من پنجه شیرست پنداری زشان عشق، عاشق در نظرها شوکتی دارد که نقش پای مجنون پنجه شیرست پنداری چنان در رشته طول امل پیچیده‌ای صائب که صحرای طلب را زلف شبگیرست پنداری