صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۵۷

ز زهرچشم او رگ در تنم مارست پنداری سر هر موی بر تن نیش خونخوارست پنداری ندارد اختیاری در گرستن چشم پرخونم به دست رعشه داران جام سرشارست پنداری ز شوخی در میان حلقه خط نقطه خالش چو مرکز گرچه پابرجاست سیارست پنداری گر از سنگین دلان گردد زمین دامان پر سنگی به کبک مست من دامان کهسارست پنداری ز حیرانی یکی گردیده هجران و وصال من گریبان در کف من دامن یارست پنداری ز دردش لذتی دارم که از درمان بود خوشتر ز عشق او نمی‌دارم که غمخوارست پنداری به فکر چاره ما هیچ صاحبدل نمی‌افتد دل ما دردمندان چشم بیمارست پنداری شهادتگاه ما در چشم آن سرو سبک جولان به باد صبحدم دامان گلزارست پنداری چنان لرزد دل کافر نهادم بر حیات خود که قطع رشته جان، قطع زنارست پنداری! به زیر تیغ او مردان سرآشفته خود را چنان وا می‌کنند از سر، که دستارست پنداری به هر کس می‌کنم اظهار درد خویش، می‌سوزم دل من زخمی و عالم نمکزارست پنداری در و دیوار در وجد آمد و از جا نمی‌جنبد ز زهد خشک، زاهد زیر دیوارست پنداری ز حال گوشه گیران چشم او در عین مستی‌ها چنان آگاهیی دارد که هشیارست پنداری ز شیادان عالم بس که دیدم رهزنی صائب به چشمم رشته تسبیح زنارست پنداری