صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۵۶

ز شیرینی عتاب او شکرخندست پنداری زبان در کام او بادام در قندست پنداری به پیچ و تاب طی می‌گردد ایام حیات من رگ جانم به آن موی میان بندست پنداری چو شاخ گل به هر جا از سراپایش نظر افتد چو آن لبهای شیرین در شکرخندست پنداری کند چون حلقه‌های دام وحشت از نظربازان نگاه او غزال جسته از بندست پنداری به عیب خود نیفتد دیده هرگز عیبجویان را به چشم بی‌بصیرت عیب فرزندست پنداری پر کاهی ز احسان سبک مغزان بی‌حاصل به چشم غیرت من کوه الوندست پنداری به استقبال لیلی برنمی خیزد ز جای خود ز چشم آهوان مجنون نظربندست پنداری ندارد بی‌پر پروانه آب و تاب در محفل نهال شمع، سبز از برگ پیوندست پنداری به چشم هر که پوشیده است چشم از عالم امکان فلک بر طاق نسیان شیشه‌ای چندست پنداری نمی‌آید به چشم موشکافان صائب از تنگی دهان تنگ او رزق هنرمندست پنداری