صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۶

آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟ کز سنگ خاره گشت به سختی شرر جدا رنگین شود ز باده گلرنگ، بی‌طلب دستی که چون سبو نشد از زیر سر جدا تا همچو لاله چشم گشودم درین چمن هرگز نبود داغ مرا از جگر جدا از دل نشد به آب شدن محو، نقش یار این سکه از گداز نگردد ز زر جدا بحر از گهر غبار یتیمی نمی‌برد ما و تراکه می‌کند از یکدگر جدا؟ در قید تن ز خامی خود مانده است دل بی‌پختگی ز شاخ نگردد ثمر جدا فرهاد پا به کوه گذارد ز دیدنش کوهی که گشته است ترا از کمر جدا نتوان گرفت خرده ز ممسک به روی سخت گردد ز سنگ اگر چه به آهن شرر جدا نتوان ترا جدا ز پدر کرد، ورنه ما از شیر کرده‌ایم مکرر شکر جدا رنگی ندارم از لب لعل تو، گر چه من کردم به زور جاذبه آب از گهر جدا آتش کند تمیز ز هم نقد و قلب را اخلاق خوب و زشت شود در سفر جدا در پرده حجاب بود از وصال شمع پروانه تا نمی‌شود از بال و پر جدا صائب ز تیغ مرگ نلرزد به خویشتن آزاده‌ای که گشت ز خود پیشتر جدا