صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰۲

سیل درمانده کوتاهی دیوار من است بی‌سرانجامی من خانه نگهدار من است می‌کند کار نسیم سحری با دل من خامشی گر چه به ظاهر گره کار من است چون نشد پیش شکر سبز چو طوطی سخنم زین چه حاصل که جهان واله گفتار من است؟ چشمه‌ای را که سکندر به دعا می‌طلبید شبنم سوخته چهره گلزار من است می‌توانم سر طومار شکایت وا کرد عرق شرم تو مهر لب اظهار من است دوستان آینه صورت احوال همند من خراب توام و چشم تو بیمار من است منم آن آینه خاطر که رگ خواب جهان همچو مژگان به کف دیده بیدار من است نیست آیینه بینایی من عیب نما به چه تقصیر فلک در پی آزار من است؟ در خرابات من آن باده پرستم صائب که رگ تلخی می‌رشته زنار من است