صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰۳

مانع مستی غفلت دل هشیار من است پادشاه شب من دیده بیدار من است می‌سپارند به هم دست به دست اطفالم شور مجنون خجل از گرمی بازار من است هر که افتاده ز خود پیش ز وحشت زدگان در بیابان طلب قافله سالار من است خصم را می‌کنم از راه تنزل مغلوب سیل خونین جگر از پستی دیوار من است لب خمیازه من باز ز گفتار شود مهر خاموشی من ساغر سرشار من است چون فلاخن ز گرانی است مرا دور نشاط هر که باری ننهد بر دل من بار من است! خطر از لغزش پا نیست مرا در مستی طارم تاک به صد دست نگهدار من است کمر خدمت بت بسته‌ام از رشته جان صد گره در دل تسبیح ز زنار من است می‌کند دامن صحرای قیامت تنگی به سرشکی که گره در دل افگار من است جوی خون می‌کند از ناخن الماس روان گرهی چند که از زلف تو در کار من است قفل، مفتاح در بسته نگردد هرگز لب خاموش تو مهر لب اظهار من است گر چه آزار به موری نپسندم صائب هر که را می‌نگرم در پی آزار من است