صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰۱

عشق سرمایه تسکین دل زار من است خانه پرداز جهان خانه نگهدار من است درد را طاقت من کسوت درمان پوشد صندل جبهه من زدی رخسار من است نیست در خلوت من پرتو منت را راه شمع کاشانه من دیده بیدار من است کشتی خالیم، آرام نمی‌دانم چیست هر که باری ننهد بر دل من، بار من است! نکند شعله بدل جامه ز رنگینی موم می‌عبث در پی رنگینی رخسار من است سخن تلخ به شیرینی جان می‌گیرم هر که را هست زر قلب، خریدار من است پا به دولت زند آن کس که زند پای به من سایه بال هما سایه دیوار من است آتش از گرمی افسانه من گوش گرفت گوش هر خام کجا لایق اسرار من است؟ هر که گم کرد غمی، در دل من می‌یابد وعده گاه غم عالم دل افگار من است لامکان سیرتر از همت خویشم صائب خویش را گم کند آن کس که طلبکار من است