شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۰۶

توحید و موحد و موحد این هر سه یکیست نزد اوحد صد آینه گر یکی ببیند صد یک بنماید و یکی صد محدود حدود در ظهور است آری چو حد است حد و بیحد آن کس که خدای خویش بشناخت گویا که خبر ندارد از خود در دار وجود این و آن هست در کتم عدم نه نیک و نه بد مستیم و خراب در خرابات با ساقی عاشقان مؤبد بحریست وجود نعمت الله گاهی در جزر و گاه در مد