سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۸

گاهی فلکم گریستن فرماید ناخفته دو چشم را عنا فرماید گاهیم به درد خنده لب بگشاید گوید ز بدی خنده نیاید آید