جذاع
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(جَ) [ ع. ] (مص ل.) دشمنی کردن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(جَ) [ ع. ] (مص ل.) دشمنی کردن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جذاع . [ج ِ ] (اِخ ) قبیله ها است از بنی سعد. (منتهی الارب ).
جذاع . [ ج ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ جَذَع، آنچه پیش از ثنی باشد یعنی گوسپند و گاو بسال دوم درآمده و اسب بسال سوم و شتر بسال پنجم . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ♦ جذاع الرجل ؛ قوم و طائفه ٔ او. و مفرد ندارد. (اقرب الموارد).