گل چهر

گلچهر. [ گ ُ چ ِ ] (ص مرکب ) آنکه چهره ٔ او در طراوات و لطافت به گل ماند : به نیم شب اگرت آفتاب می باید ز روی دختر گلچهر رز نقاب انداز. حافظ. ◄ از اسمای محبوب است . (آنندراج ).

گلچهر. [ گ ُ چ ِ ] (اِخ )گلچهره . معشوقه ٔ اورنگ . (ناظم الاطباء) : اورنگ کو؟ گلچهر کو، رنگ وفا و مهر کو حالی من اندر عاشقی داو تمامی میزنم . حافظ. و رجوع به گلچهره شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

نام فارسی

نام زنانه