کوردلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کوردلی . [ دِ ] (حامص مرکب ) کورباطنی . (فرهنگ فارسی معین ). کوردل بودن : زی گوهر باقی نکند هیچکسی قصد کز کفوردلی شیفته بر دار فنااند. ناصرخسرو. رجوع به کوردل، کورباطن و کورباطنی شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی