چنار و منار

چنار و منار. [ چ َ / چ ِ رُ م َ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) کلمه ای است که در دشنام غلیظ و ستم شدید استعمال کنند، یعنی چنار و منار در بتر جای فلان و فلان . و نیز میگویند که چنار دادم و منار دادم . (آنندراج ) : صبا بگو به محمدرضا که دیگر بار نمد گرفتم و روغن زدم چنار و منار. شفایی (ازآنندراج ). حکه ٔ او چو بشکند ناهار پیش دندان کند چنارومنار. شفایی (از آنندراج ). ◄ بمعنی آواره و سرگردان نیز در شعر آورده اند : گهی به کابل و گاهی به هند بی تقصیر سپهر سفله چنارومنار کرد مرا. میرزا عبدالغنی قبول (از آنندراج ). ♦ چنار و منار حواله کردن ؛ کنایه از دشنام سخت وقیحانه به کسی دادن . ♦ چنار و منار گفتن ؛ دشنامهای سخت بی شرمانه دادن .