پندپذیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پندپذیر. [ پ َ پ َ ] (نف مرکب ) که قبول اندرز و نصیحت کند. متّعظ : نیک خواهان دهند پند ولیک نیکبختان بوند پندپذیر. عجب از عقل کسانی که مرا پند دهند برو ای خواجه که عاشق نبود پندپذیر. سعدی .
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی