پرشکم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پرشکم . [ پ ُ ش ِ ک َ ] (ص مرکب ) کلان شکم . بزرگ شکم : کعر؛ کودک پرشکم . اکعر؛ پرشکم فربه . (منتهی الارب ). ♦ پرشکم گردیدن ؛ کلان شکم گردیدن . بزرگ شکم گردیدن : کعرالصبی ؛ پرشکم گردید [ کودک ] از بسیارخواری . کشاء. تکشوّء. مسعور. (منتهی الارب ): کشی ٔ، تکشوّء، کشاء؛ پرشکم شدن از طعام .