وقیظ

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

وقیظ. [ وَ ] (ع ص ) آنکه در آن ثباتی باشد که بر نهوض (برخاستن ) قادر نبود. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد).