هلالی جغتایی | غزلیات | غزل شماره ۳۵۳

چشم او می‌خورده و خود را خراب انداخته تا نبیند سوی من، خود را بخواب انداخته چیست دانی پردهای غنچه بر رخسار گل؟ جلوه حسن تو او را در حجاب انداخته چون نگردد عمر من کوته؟ که آن زلف دراز رشته جان مرا در پیچ و تاب انداخته یارب، آن زلفست بر روی تو؟ یا خود باغبان سنبل‌تر چیده و بر آفتاب انداخته با وجود آنکه ما را تاب دیدار تو نیست گه گهی آیی برون، آن هم نقاب انداخته گر بکویت هر دم آیم، بگذرم، عیبم مکن شوق دیدار توام در اضطراب انداخته بی‌تو در گلشن هلالی نیست خرم، بلکه او دوزخی دیدست و خود را در عذاب انداخته