هلالی جغتایی | غزلیات | غزل شماره ۳

ای نور خدا در نظر از روی تو ما را بگذار که در روی تو بینیم خدا را تا نکهت جان بخش تو همراه صبا شد خاصیت عیسیست دم باد صبا را هر چند که در راه تو خوبان همه خاکند حیفست که بر خاک نهی آن کف پا را پیش تو دعا گفتم و دشنام شنیدم هرگز اثری بهتر ازین نیست دعا را می‌خواستم آسوده بکنجی بنشینم بالای تو ناگاه بر انگیخت بلا را آن روز که تعلیم تو می‌کرد معلم بر لوح تو ننوشت مگر حرف وفا را؟ گر یار کند میل، هلالی، عجبی نیست شاهان چه عجب گر بنوازند گدا را؟