هلالی جغتایی | غزلیات | غزل شماره ۲۳۵

کاشکی! خاک حریم حرمت می‌بودم می‌خرامیدی و من در قدمت می‌بودم بی‌غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت! پیش ازین، کاش! گرفتار غمت می‌بودم گر بپرسیدن من لطف نمی‌فرمودی هم چنان کشته تیغ دو دمت می‌بودم گر بسر رشته مقصود رسیدی دستم دست در سلسله خم بخمت می‌بودم گر مرا حشمت کونین میسر می‌شد هم چنان بنده خیل و حشمت می‌بودم چون مریضی، که دلش مایل صحت باشد عمرها طالب درد و المت می‌بودم هر چه خواهی بکن، ای دوست، که من از دل و جان آرزومند جفا و ستمت می‌بودم تا تو یک ره بکرم سوی هلالی گذری سالها چشم براه کرمت می‌بودم