ناکاردیده

ناکاردیده . [ دی دَ / دِ ] (ن مف مرکب ) بی تجربه . ناآزموده . بی وقوف . بی قابلیت . بی هنر در کار. (از ناظم الاطباء). ناشی . نادان . نامجرب : همی راند ناکاردیده جوان بدینگونه تا بر پل نهروان . فردوسی . چو بشنید ناکاردیده جوان دلش گشت پردرد و تیره روان . فردوسی . نخواهی که ضایعشود روزگار به ناکاردیده مفرمای کار. سعدی . ◄ تازه سال . جوان کم تجربه . تازه کار : ز ترکان هر آن کس که بد پیش رو ز ناکاردیده سواران نو. فردوسی . جوانی است ناکاردیده ولیکن ز بس بخردی آگهی کاردانی . فرخی . ◄ به کار نرفته . کارناکرده . غیرمستعمل . نامستعمل . که مورد استعمال واقع نشده است . که هنوز به کار برده نشده است : همان جامه ٔ پاک زربفت پنج ببارید ناکاردیده ز گنج . فردوسی . ◄ فرومایه . (ناظم الاطباء). دشنام گونه ای است : بدان شخ ّ بی نم کجا خون اوی [ خون سیاوش را ] فروریخت ناکاردیده گروی . فردوسی .