ناکاردان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ناکاردان . (نف مرکب ) بی تجربه . ناشی . نامجرب . که وارد به کار نیست . مقابل کاردان : ز بی مایه دستور ناکاردان ورا جنگ سود آمد و جان زیان . فردوسی . همی گفت پرمایه بازارگان به شاگرد، کای مرد ناکاردان . فردوسی . تو شاه بزرگی و ما همچو لشکر ولیکن یکی شاه ناکاردانی . منوچهری (از نسخه ٔ خطی دیوان ).