مولوی | مثنوی معنوی | دفتر سوم | بخش ۱۵۱ - بیان آنک حق تعالی هرچه داد و آفرید از سماوات و ارضین و اعیان و اعراض همه باستدعاء حاجت آفرید خود را محتاج چیزی باید کردن تا بدهد کی امن یجیب المضطر اذا دعاه اضطرار گواه استحقاقست

آن نیاز مریمی بودست و درد که چنان طفلی سخن آغاز کرد جزو او بی‌او برای او بگفت جزو جزوت گفت دارد در نهفت دست و پا شاهد شوندت‌ای رهی منکری را چند دست و پا نهی ور نباشی مستحق شرح و گفت ناطقه ناطق ترا دید و بخفت هر چه رویید از پی محتاج رست تا بیابد طالبی چیزی که جست حق تعالی گر سماوات آفرید از برای دفع حاجات آفرید هر کجا دردی دوا آنجا رود هر کجا فقری نوا آنجا رود هر کجا مشکل جواب آنجا رود هر کجا کشتیست آب آنجا رود آب کم جو تشنگی آور بدست تا بجوشد آب از بالا و پست تا نزاید طفلک نازک گلو کی روان گردد ز پستان شیر او رو بدین بالا و پستیها بدو تا شوی تشنه و حرارت را گرو بعد از آن بانگ زنبور هوا بانگ آب جو بنوشی‌ای کیا حاجت تو کم نباشد از حشیش آب را گیری سوی او می‌کشیش گوش گیری آب را تو می‌کشی سوی زرع خشک تا یابد خوشی زرع جان را کش جواهر مضمرست ابر رحمت پر ز آب کوثرست تا سقاهم ربهم آید خطاب تشنه باش الله اعلم بالصواب