مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۳

نگارا تو گلی یا جمله قندی که چون بینی مرا چون گل بخندی نگارا تو به بستان آن درختی که چون دیدم تو را بیخم بکندی چه کم گردد ز حسنت گر بپرسی که چونی در فراقم دردمندی من آنم کز فراقت مستمندم تو آنی که هلاک مستمندی در این مطبخ هزاران جان به خرج است ببین توای دل مسکین که چندی چو حلقه بر درت سر می‌زنم من چه چاره چون تو بر بام بلندی بیاای زلف چوگان حکم داری که چون گویم در این میدان فکندی سپند از بهر آن باشد که سوزد دلا می‌سوز دلبر را سپندی بیاای جام عشق شمس تبریز که درد کهنه را تو سودمندی