مولوی | دیوان شمس | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۲

به بخت و طالع ماای افندی سفر کردی از این جاای افندی چراغم مرد و دودم رفت بالا دو چشمم ماند بالاای افندی زمین تا آسمان دود سیاه‌ست سیه پوشید سوداای افندی در این عالم مرا تنها تو بودی بماندم بی‌تو تنهاای افندی کجا بختی که اندر آتش تو ببیند حال ما راای افندی همی‌گویم افندی‌ای افندی جوابم گوی و بازآای افندی چه بازآیم چه گویم من که رفتم ورای هفت دریاای افندی چه حیران و چه دشمن کام گشتم تو رحمت کن خدایاای افندی همی‌ترسم که تا آن رحمت آید نماند بنده برجاای افندی تتیپایش افندی این چه کردی تتیپا ثا تتیپاای افندی