مهدی اخوان ثالث | زمستان | گزارش

خدایا! پر از کینه شد سینه‌ام چو شب رنگ درد و دریغا گرفت دل پاکروتر ز آیینه‌ام دلم دیگر آن شعله شاد نیست همه خشم و خون است و درد و دریغ سرایی درین شهرک آباد نیست خدایا! زمین سرد و بی‌نور شد بی‌آزرم شد، عشق ازو دور شد کهن گور شد، مسخ شد، کور شد مگر پشت این پرده آبگون تو ننشسته‌ای بر سریر سپهر به دست اندرت رشته چند و چون؟ شبی جبه دیگر کن و پوستین فرودی از آن بارگاه بلند رها کرده خویشتن را ببین زمین دیگر آن کودک پاک نیست پر آلودگی‌هاست دامان وی که خاکش به سر، گرچه جز خاک نیست گزارشگران تو گویا دگر زبانشان فسرده ست، یا روز و شب دروغ و دروغ آورندت خبر کسی دیگر اینجا تو را بنده نیست درین کهنه محراب تاریک، بس فریبنده هست و پرستنده نیست علی رفت، زردشت فرمند خفت شبان تو گم گشت، و بودای پاک رخ اندر شب نی روانان نهفت نمانده ست جز من کسی بر زمین دگر ناکسانند و نامردمان بلند آستان و پلید آستین همه باغ‌ها پیر و پژمرده‌اند همه راه‌ها مانده بی‌رهگذر همه شمع و قندیل‌ها مرده‌اند تو گر مرده‌ای، جانشین تو کیست؟ که پرسد؟ که جوید؟ که فرمان دهد؟ وگر زنده‌ای، کاین پسندیده نیست مگر صخره‌های سپهر بلند که بودند روزی به فرمان تو سر از امر و نهی تو پیچیده‌اند؟ مگر مهر و توفان و آب، ای خدا دگر نیست در پنجه پیر تو؟ که گویی: بسوز، و بروب، و برای گذشت، ای پیر پریشان! بس است بمیران، که دونند، و کمتر ز دون بسوزان، که پستند، و ز آن سوی پست یکی بشنو این نعره خشم را برای که بر پا نگه داشتی زمینی چنین بی‌حیا چشم را؟ گر این بردباری برای من است نخواهم من این صبر و سنگ تو را نبینی که دیگر نه جای من است؟ ازین غرقه در ظلمت و گمرهی ازین گوی سرگشته ناسپاس چه ماده ست؟ چه قرن‌های تهی؟ گران است این بار بر دوش من گران است، کز پس شرم و شرف بفرسود روح سیه پوش من خدایا! غم آلوده شد خانه‌ام پر از خشم و خون است و درد و دریغ دل خسته پیر دیوانه‌ام