مهدی اخوان ثالث | زمستان | گرگ هار

گرگ هاری شده‌ام هرزه پوی و دله دو شب درین دشت زمستان زده بی‌همه چیز می‌دوم، برده ز هر باد گرو چشم‌هایم چو دو کانون شرار صف تاریکی شب را شکند همه بی‌رحمی و فرمان فرار گرگ هاری شده‌ام، خون مرا ظلمت زهر کرده چون شعله چشم تو سیاه تو چه آسوده و بی‌باک خرامی به برم آه، می‌ترسم، آه آه، می‌ترسم از آن لحظه پر لذت و شوق که تو خود را نگری مانده نومید ز هر گونه دفاع زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی پوپکم! آهوکم چه نشستی غافل کز گزندم نرهی، گرچه پرستار منی پس ازین دره ژرف جای خمیازه جادو شده غار سیاه پشت آن قله پوشیده ز برف نیست چیزی، خبری ور تو را گفتم چیز دگری هست، نبود جز فریب دگری من ازین غفلت معصوم تو، ای شعله پاک بیشتر سوزم و دندان به جگر می‌فشرم منشین با من، با من منشین تو چه دانی که چه افسونگر و بی‌پا و سرم؟ تو چه دانی که پس هر نگه ساده من چه جنونی، چه نیازی، چه غمی ست؟ یا نگاه تو، که پر عصمت و ناز بر من افتد، چه عذاب و ستمی ست دردم این نیست ولی دردم این است که من بی‌تو دگر از جهان دورم و بی‌خویشتنم پوپکم! آهوکم تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم مگرم سوی تو راهی باشد چون فروغ نگهت ورنه دیگر به چه کارایم من بی‌تو؟ چون مرده چشم سیهت منشین اما با من، منشین تکیه بر من مکن، ای پرده طناز حریر که شراری شده‌ام پوپکم! آهوکم گرگ هاری شده‌ام