معزل

معزل . [ م َ زِ ] (ع اِ) یک سو و کناره . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ج، معازل . (ناظم الاطباء): و هی تجری بهم فی موج کالجبال و نادی ̍ نوح ابنه و کان فی معزل یا بُنَی َّ ارکب مَعَنا و لاتکن معالکافرین . (قرآن ٤٤/١١). ◄ عزلتگاه . محل عزلت . گوشه : دانا چه گفت گفت که عزلت ضرورت است من خود به اختیار نشینم به معزلی . سعدی .