مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | قصاید | شماره ۴۱ - در ستایش امیر منصور بن سعید

کفایت را ستوده اختیار است شهامت را گزیده افتخار است عمید ملک منصور سعید آنک محلش نور چشم کارزار است وزیر اصلی که از اصل وزارت جهان مملکت را یادگار است بزرگی دیر خشم و زود عفو است کریمی کامگار و بردبار است جهان بی‌دانش او ناتمامست فلک با همت او ناسوار است به کام مهرش اندر زهر نوش است به چشم کینش اندر نورنار است خطا هرگز نیفتد حزم او را که او را سعد گردون پیشکار است به حکم تجربت احکام رایش همه ارکان ملک شهریار است سرمیدان شدن با کار حیدر به رونق زان سخن در ذوالفقار است به نزدیک قیاس انفاس جدش همه آیات دین کردگار است نه بی‌اکرام تو جان را توانست نه بی‌انعام تو کان را یسار است ز جودت موج دریا یک حبابست ز خشمت جوش دوزخ یک شرارست نه در بذل تو ذل امتناعست نه در بر تو رنج انتظار است اگر میدان فضلت شاهراهست سزد کاثار خلقت شاهوار است روا باشد که روی تو امید است که جودت نودمیده مرغزار است عجب دارم ز بخت دشمن تو که بر خود خندد و ناسوگوار است