مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵

بدان دو عارض چون شیر و آن دو زلف چو قیر به ابروان چو کمان و به غمزگان چون تیر به زیب قدی کش بنده گشت سرو سهی به حسن رویی کش بنده گشت بدر منیر به چشم چشمی کش سرمه بود سحر حلال به بوی زلفی کش دانه بود مشک و عبیر که گر تنم را زین پس کنی به مهر عذاب وگر دلم را زین پس کنی به عشق زحیر