مسعود سعد سلمان | دیوان اشعار | رباعیات | شماره ۶۱

از حصن بلند دوزخ سرد مراست با خون دو دیده چهره زرد مراست صد یار عزیز ناجوانمرد مراست کس را چه غمست کاین همه درد مراست