متبطل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متبطل . [ م ُت َ ب َطْ طِ ] (ع ص ) شجاع و دلیر. (ناظم الاطباء). نعت است از تبطل . (منتهی الارب ). و رجوع به تبطل شود.