متبطح

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متبطح . [ م ُ ت َ ب َطْ طِ ] (ع ص ) میدان وسیع و گشاد. ◄ آب پراکنده و پهن شده در دشت . (ناظم الاطباء). و رجوع به تبطح شود.