متباهل

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

متباهل . [ م ُ ت َ هَِ ] (ع ص )مباهله کننده یکی مر دیگری را. (آنندراج ). یکدیگر رانفرین کننده . (ناظم الاطباء). و رجوع به تباهل شود.