قزع

قزع . [ ق َ زَ ] (ع اِ) پاره های ابر تنک . (منتهی الارب ).قطعه های متفرق کوچک از ابر. (از اقرب الموارد). ◄ پشم ستور جای جای فروریخته در بهاران . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). بقایا الشعر المنتف . (اقرب الموارد). ◄ شتران ریزه . (منتهی الارب ). صغار الابل . ◄ هر چیز که قطعه های متفرق و پراکنده باشد. (از اقرب الموارد). ◄ سیل آورد خشک شده در وادی . (منتهی الارب ). غثاء وادی . (اقرب الموارد). ◄ کفک دهن شتر بر سر بینی وی چسبیده . ◄ (مص ) جای جای ستردن سر کودک را و جای ناسترده ماندن مانند ابرپاره های متفرقه . و این عمل منهی عنه است . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ گرفتن قسمتی از موی و گذاشتن قسمتی دیگر از آن . و در حدیث ابن عمر آمده : قد نهی عن القزع ؛ یعنی اخذ بعض الشعر و ترک بعضه . (اقرب الموارد).