غرمیده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غرمیده . [ غ َ دَ / دِ ] (ن مف ) خشمگین و قهرآلود. غرمنده . (برهان قاطع) . ظاهراً مصحف غژمیده . (حواشی برهان قاطع چ معین ). غضبناک و خشمگین . غرمان . (فرهنگ رشیدی ) (آنندراج ) (انجمن آرا). رجوع به غرمان و غرمنده شود : نفس تو اژدهاست غرمیده نیک و بد هرچه یافته چیده . استاد لطیفی (از فرهنگ شعوری ).