عشیبة

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

عشیبة. [ ع َ ب َ ] (ع ص ) مؤنث عشیب : أرض عشیبة؛ زمین که گیاهش نمایان و بسیار باشد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).