عشق عقلی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عشق عقلی . [ ع ِ ق ِ ع َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) (اصطلاح فلسفه ) عشقی است که مبداء آن توجه به ذات حق تعالی باشد و مخصوص مقربان درگاه اوست . (فرهنگ علوم عقلی ).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عشق عقلی . [ ع ِ ق ِ ع َ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) (اصطلاح فلسفه ) عشقی است که مبداء آن توجه به ذات حق تعالی باشد و مخصوص مقربان درگاه اوست . (فرهنگ علوم عقلی ).