صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۷۵۱

چون پای خم به دست فتادت کمر گشا چون گرم شد سرت ز می‌ناب، سر گشا از هر که دل گشوده نگردد کناره گیر چون غنچه در به روی نسیم سحر گشا از مردمان سرد نفس تیره می‌شوی آیینه پیش مردم صاحب نظر گشا قانع به رنگ و بوی گل بی‌وفا مشو بر روی آفتاب چو شبنم نظر گشا از سر هوای پوچ برون چون حباب کن چون موج در میانه دریا کمر گشا زان پیشتر که بر دل مردم گران شوی استادگی مکن، پر و بال سفر گشا چون موج، پشت دست به کف زن درین محیط آغوش چون صدف به هوای گهر گشا زخم گشاده رو به بغل تیغ را کشید آغوش رغبتی تو هم‌ای بی‌جگر گشا تا بر تو خوشگوار شود بستن نظر یک ره نظر به عالم پر شور و شر گشا باطل مکن به سیر و تماشا نگاه خویش زنهار صائب از سر عبرت نظر گشا