صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۴

حجاب جسم را از پیش جان بردارای ساقی مرا مگذار زیر این کهن دیوارای ساقی به تنگم از وجود خود، شرابی آرزو دارم که زور او شکافد شیشه را چون نارای ساقی می‌انگوری تنها مرا از پا نیندازد سراسر باغ را بر یکدگر بفشارای ساقی برهنه روی می‌خواهم ببینم دختر رز را حجاب شیشه و پیمانه را بردارای ساقی به یک رطل گران بردار بار هستی از دوشم من افتاده را مگذار زیر بارای ساقی به راهی می‌رود هر تاری از زلف حواس من مرا شیرازه کن از موج می‌زنهارای ساقی چرا از غیرت مذهب بود کم غیرت مشرب؟ مرا در حلقه اهل ریا مگذارای ساقی چراغ طور در فانوس مستوری نمی‌گنجد برون آور مرا از پرده پندارای ساقی شراب آشتی انگیز مشرب را به دورآور بده تسبیح را پیوند با زنارای ساقی ادیب شرع می‌خواهد به زورم توبه فرماید به حال خود من شوریده را مگذارای ساقی ز انصاف و مروت نیست در عهد تو روشنگر زند آیینه من غوطه در زنگارای ساقی ندارد بازگشتی کفر و دین غیر از سر کویش به دریا می‌رود هر سیلی از کهسارای ساقی به شکر این که داری شیشه‌ها پر باده وحدت به حال خویش صائب را چنین مگذارای ساقی