صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۳

نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی ید بیضا شود دست از بیاض گردن ساقی دماغ عیش می‌گردد دو بالا می‌پرستی را که در هر ساغری چیند گلی از گلشن ساقی خراب گردش ساغر به حال خویش می‌آید مبادا هیچ کس بیخود ز چشم پرفن ساقی اگر می‌نیست ساقی را مهل از پای بنشیند که بیش از دور ساغر نشائه بخشد گشتن ساقی مرا آن روز از پستی برآید اختر طالع که سر بیرون کنم چون تکمه از پیراهن ساقی رفیق راه دور بیخودی شایسته می‌باید مده در منتهای مستی از کف دامن ساقی چراغ بی‌فروغ صبح را ماند ز لرزانی بیاض گردن مینا، نظر با گردن ساقی غم عالم نمی‌گردد به گرد میکشان صائب مشو تا می‌توانی دور از پیرامن ساقی