صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۱

چون طفلان کس به هر افسانه تا کی واکند گوشی؟ کند پرپنبه غفلت اگر پیدا کند گوشی زبان مصرع پیچیده اسرار فهمیدن ز گوش سرنمی آید مگر دل وا کند گوشی سیه شد پرده گوشم چو برگ لاله، می‌خواهم دم گرمی که از نور سخن بینا کند گوشی ز بی‌پروایی همصحبتان چون غنچه خاموشم دهانی پر سخن دارم اگر پروا کند گوشی شرر می‌ریزد از تیغ زبان چون تیشه عاشق را دلی از سنگ می‌باید به درد ما کند گوشی به آسانی درین دریا سخن چون مستمع یابد؟ که گوهر را شود دل آب تا پیدا کند گوشی حباب ساده دل بیجا دهن پرباد می‌سازد به گفت وگوی هر بی‌مغز کی دریا کند گوشی؟ تواند بی‌تائمل یافت راز سینه خم را زبان فهمی اگر بر قلقل مینا کند گوشی کسی را می‌رسد شاهی که گر موری سخن گوید به انداز شنیدن چون سلیمان وا کند گوشی کف دعوی چو صبح کاذب از لب پاک می‌سازد به جوش سینه عاشق اگر دریا کند گوشی زبان نکته پردازی است هر خاری درین گلشن چگونه فهم حرف یک جهان گویا کند گوشی؟ به انشای سخن صائب عبث چون غنچه می‌پیچی که را داری ز اهل دل به این انشا کند گوشی؟