صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۷۰

فلک یک حلقه چشم است اگر صاحب نظر باشی تویی آن چشم را مردم اگر روشن گهر باشی به همت می‌توانی قطع کردن آسمان‌ها را چرا با این چنین تیغی نهان زیر سپر باشی؟ روان شو چون شراب صبح در رگهای مخموران گره تا چند بر یک جای چون آب گهر باشی؟ تمنای تو دارد نعل در آتش عزیزان را چو یوسف چند زندانی در آغوش پدر باشی؟ پریشان می‌کنی از فکر گوهر قطره خود را نمی‌دانی که خود را جمع اگر سازی گهر باشی ز برگ لاله می‌آید به گوش این مژده عاشق را که داغ از سینه می‌روید اگر خونین جگر باشی براندازد چو اخگر از گریبان قبضه خاکت اگر چون آفتاب گرمرو روشن گهر باشی اگر شب را نداری زنده صائب جهد کن باری فلک را تیر روی ترکش از آه سحر باشی