صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۵۱۷

هر قدم سست کی از وادی ما آگاه است؟ دم شمشیر فنا جاده این راه است لب بی‌آه به ماتمکده گردون نیست این نه خط است به دور لب ساغر، آه است گر چه ظاهر به سر زلف نمی‌پردازد از پریشانی من موی به موی آگاه است در ره عشق کسی را خبر از منزل نیست خضر این بادیه چون ریگ روان گمراه است خست چرخ که صد جامه اطلس دارد تا به حدی است که پیراهن یوسف چاه است صائب امروز تویی ز اهل سخن قدرشناس که به غیر از تو ز مقدار سخن آگاه است؟ صائب از قافله عشق مدد می‌طلبد یوسف طبع که عمری است اسیر چاه است