صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۸

نیست تاب درد غربت جان افگار مرا با قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا دارد از تار نفس زنار، نفس کافرم تا دم آخر گسستن نیست زنار مرا دست می‌شوید ز کار گل به آب زندگی چون خضر هر کس کند تعمیر دیوار مرا درد را بیچارگی بر من گوارا کرده بود شربت عیسی به جان آورد بیمار مرا فارغ از سیر گلستانم که فکر دوربین می‌کند در زیر بال آماده گلزار مرا از سر و سامان من بگذر که جوش مغز ساخت چون کف دریا پریشانگرد دستار مرا گریه بیرون برد از دستم عنان اختیار سر به صحرا داد جوش لاله کهسار مرا جز ملامت از جنون دیوانه‌ام طرفی نبست سنگ طفلان بود حاصل نخل پربار مرا عالمی می‌آمد از گفتار من صائب به راه بهره از کردار اگر می‌بود گفتار مرا