صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۴۷۹

در بهاران سر مرغی که به زیر بال است از دم سرد خزان ایمن و فارغبال است هر چه اندوخته‌ای از تو جدا می‌گردد آنچه هرگز نشود از تو جدا، اعمال است چه کنی دعوی تجرید، که درویشان را چشم بر حسن مآل است و ترا بر مال است همه از گردش افلاک شکایت داریم پایکی خرمن ما گر چه ازین غربال است می‌خراشد جگر سنگ، فغان جرسش یارب این قافله را چشم که در دنبال است؟ شکوه‌هایی که گره گشته مرا در دل تنگ تب گرمی است که موقوف به یک تبخال است به سیاهی شده‌ای ملتفت از آب حیات ای که از حسن ترا چشم به خط و خال است ایمن از دیده شورست جمالی که تراست کز لطافت گل رخسار تو بی‌تمثال است سرو بالای ترا پایه بلند افتاده است ساق سیمین ترا هاله مه خلخال است نیست ممکن نکند رحم به دردی که مراست دل بیدرد تو هر چند که فارغبال است نیست از عیب خود آگاه، خودآرا صائب چشم طاوس ز کوته نظری بر بال است