صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۳۳۲

تا دل از یاد تو می‌در ساغر اندیشه داشت هر حبابی را که می‌دیدم پری در شیشه داشت چون نگردد صولت عشق از جنون من زیاد؟ در کدامین عهد شیری این چنین در بیشه داشت؟ تلخ اگر باشد حدیث من، مرا معذور دار ریخت بر من آسمان زهری که در ته شیشه داشت من که دارم سنگ بردارد ز پیش راه من؟ یار غاری کوهکن همراه خود چون تیشه داشت صائب اکنون پیش موری می‌گذارم پشت دست من که شیر آسمان از صولتم اندیشه داشت