صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۲۲۷

پشتم از بار گنه بر یکدگر خواهد شکست عاقبت این شاخ از جوش ثمر خواهد شکست می‌شوم صد پیرهن از مومیایی نرمتر گر چنین پیری مرا بر یکدگر خواهد شکست در گشاد در کند گر باغبان سنگین دلی جوش گل این گلستان را زود در خواهد شکست الفت اضداد با هم یک دو روزی بیش نیست آخر این هنگامه‌ها بر یکدگر خواهد شکست از گرانسنگی تمام آید به میزان حساب هر که را سنگ ملامت بیشتر خواهد شکست ظرف گردون بر نمی‌آید به استیلای عشق زور می‌این شیشه را بر یکدگر خواهد شکست